Dear Mister President,

Als een voormalige ‘permanent alien’, met verblijf- en werkvergunning in de Verenigde Staten van 1968 tot 1977 en een frequente bezoeker van dit prachtige land nadien, wil ik u graag een paar vragen stellen.

Sinds mijn terugkeer naar België moet ik heel vaak aan mijn landgenoten uitleggen wat er gebeurt in uw land en vooral waarom. Toen u in 2016 president verkozen werd  moest ik het allemaal nog veel vaker en grondiger uitleggen. Misschien wil u wel graag weten waarover de meeste vragen worden gesteld.

Het kiessysteem

Vooreerst is er natuurlijk de grondslag van het kiessysteem, het twee-partijen systeem, met daarbij de grote rol van het kiescollege en de verdeling van de stemmen over de verschillende staten. In uw land is er geen stemplicht, in België wel. Ik vraag me af wat uw standpunt is op dit punt. Sommige opiniemakers hier vrezen dat u de wereldorde op zijn kop gaat zetten. Is dat terecht?

Sociaal overleg

In België wordt het stakingsrecht  onverkort erkend, terwijl ik ervaren heb dat er nog altijd Amerikaanse bedrijven zijn die lidmaatschap van vakbonden veroordelen, afwijzen en zelfs verbieden. Ik vraag me af hoe u staat tegenover een het Belgisch sociaal overleg tussen werkgevers en werknemers met algemene Centrale Arbeidsovereenkomsten.

Immigratie

Sinds 1921 zijn de immigratiewetten verstrengd en de laatste jaren heeft u sterke standpunten ingenomen in verband met ‘illegale’ immigratie. U beschouwt illegale immigranten als potentiële of reële criminelen. In mijn land vraagt men zich af hoe dit verder moet. Een muur bouwen of uitbreiden tussen de Verenigde Staten en Mexico lijkt toch geen echte oplossing te zijn?
 

U kent ongetwijfeld het lied van Woody Guthrie, gezongen door vele folksingers als Bob Dylan en Joan Baez, en rockzanger Bruce Springsteen, ‘Deportee’ dat verwijst naar de vliegtuigramp van 1948 in Los Gatos, Fresno County, California, waarbij 32 Mexicaanse migranten omkwamen. Ze waren ingehuurd door grote landbouw- en fruitbedrijven en werden terug gedeporteerd naar Mexico als ze niet meer nodig waren

Gezondheidszorg en onderwijs

Wat voor mij moeilijk blijft om uit te leggen, is het Amerikaanse systeem van gezondheidszorg en van onderwijs. Eén van de eerste presidentiële besluiten die u ondertekende was de afschaffing van de zogenaamde ‘Obamacare’, voor Belgische normen een soort van minimum van het minimum. En voor onderwijs, dat in België toegankelijk is voor iedereen, vraag ik me af waarom een Amerikaanse vriend van mij, een zoon uit de arbeidersklasse tot zijn 60e verjaardag een studielening als arts moet afbetalen.

America First

 

Ongetwijfeld, mister President, heeft u met de slogan ‘America First’ een heel gevoelige snaar geraakt. U sprak de blanke middenklasse aan die hun job hadden verloren, soms ook de hypotheek op hun huis, en niet meer wisten hoe ze het beter konden maken voor hun kinderen. Momenteel draait de economie goed volgens u, maar is dat blijvend voor iedereen?

Ik heb nog veel vragen over racisme en terrorisme, maar de meest prangende vraag onder mijn Belgische vrienden gaat over wapens.

Wapens

De zoveelste shooting van zwarten of anderskleurigen door de politie, Mister President, dat krijg ik hier echt niet uitgelegd. Niet het feit dat politiemensen zo makkelijk worden vrijgesproken op deze processen, en nog veel minder de manier waarop Amerikanen in het algemeen het recht op eigen wapenbezit blijven verdedigen. Ik haal er dan wel de Amerikaanse grondwet bij, maar mensen hier begrijpen het niet. Weapens kill, period.  Hoeveel slachtingen moeten er nog gebeuren?

Een geschenk van God

Ik vermoed dat u zich af en toe zorgen maakt, niet enkel om zo’n reusachtig land te besturen, maar dit te doen ondanks veel kritiek en verzet. Gelukkig heeft u ook enthousiaste supporters die via de media veel succes oogsten, zo bijvoorbeeld het duo zwarte vrouwen Diamond and Silver en de dertienjarige Millie March, die u een geschenk van God noemde.

Midterm verkiezingen 6 november 2018

Tijdens de Midterm verkiezingen zat u wellicht in uiterste spanning te kijken hoe de resultaten binnenkwamen. Of was u al zeker van de overwinning? In elk geval zag ik u triomferen zodra u wist dat het Huis van Afgevaardigden weliswaar naar de Democraten was gegaan, maar dat de Senaat nog steviger in het zadel zat dan voordien. Ooit hoorde ik u zeggen ‘ik win altijd’. Als overwinnaar van de macht vraag ik me af hoe u het de volgende twee jaar gaat aanpakken en of u er zeker van bent dat u in 2020 opnieuw gaat winnen.

Tenslotte

Tenslotte een persoonlijke vraag, mister president, hoe zou u in de Amerikaanse geschiedenisboeken willen vermeld worden ?

Met vriendelijke groeten,

 

Monika

Antwerpen 19 september 2019